» PIONIRI FILMA

PIONIRI FILMA

PIONIRI FILMA

 

Verovatno smo svi bar jednom poželeli da neki naš “detalj” bude lepši i bolji nego što jeste ili, čak, idealan, a da pritom i ne pomislimo na to čega bismo možda bili lišeni u slučaju da nam se ovakve želje ispune.

Ovu široku temu nadalje prepuštam raznim grananjima i individualnim kontemplacijama, a ograničavam se na samo jednu od svih naših blagoslovenih nesavršenosti.

Da nje nije, nikada se ne bismo sreli u Bioskopu…

 

Iako u istoriji filma postoji nekoliko momenata koji su označeni kao početni i ključni, njen prapočetak sasvim sigurno predstavlja spoznaja činjenice da su ljudsko čulo vida i njegov aparat nesavršeni.

Utisak pokretnih slika, posmatranjem niza statičnih snimaka, bazira se na fizičkoj osobini (koju slobodno možemo da nazovemo falinkom) ljudskog oka koja se zove retinalna perzistencija.

Naime, mrežnjača ljudskog oka ima osobinu da produžava trajanje svetlosnog nadražaja, za oko jednu desetinu sekunde, nakon njegovog prestanka.

To znači da, kada gledamo nekoliko povezanih statičnih slika koje se smenjuju dovoljnom brzinom, svaka pojedinačna slika će nam se stapati sa prethodnom i sa sledećom, pa ćemo, u slučaju filmskog zapisa, imati iluziju kontinuiranog kretanja, mada se film sastoji iz niza statičnih slika.

Tek pošto smo ovo raščistili, možemo da zaključimo da je film, kao najmodernija umetnost, oduvek u najvećoj meri zavisio od nauke i tehnologije.

Nastao je kao rezultat težnje za zapisom pokreta i razvijao se u uskoj vezi sa razvojem industrijske tehnologije i optičke iluzije.

 

 

 

 

 

Francuski hemičar i industrijalac Ogist Limijer, zajedno sa svojim bratom Lujem, konstruisao je, 1895. godine, prvi kinematograf, kameru koja je ujedno snimala, razvijala i prikazivala filmove na velikom ekranu.

Tako je sve to počelo…

U pariskoj kafani “Grand kafe” priredili su, 28. decembra 1895. godine, prvu filmsku premijeru u svetu.

Na repertoaru su se našli “Ulazak voza u stanicu”, “Hranjenje bebe”, “Poliveni polivač” i “Radnici izlaze iz fabrike”.

Prva filmska publika sastojala se od 35 znatiželjnih građana, koji su premijeru pratili po ceni od jednog franka.

 

Početkom 1896. godine, Limijerovi su organizovali blizu 1.500 projekcija širom sveta.

Između ostalog, u Beogradu.

U kafani braće Savić "Kod zlatnog krsta", pokraj zgrade “Albanija”, u publici su, između ostalih, bili prisutni kralj Aleksandar Obrenović i njegova majka Natalija.

 

Braća Limijer, očevi filma, svojim su delima zakoračili u neke oblike ljudske svakodnevnice, pa se zato smatraju pionirima dokumentarnog filma.

 

Njihov prvi film “Radnici izlaze iz fabrike“, skoro bi se mogao nazvati propagandnim.

Žene u širokim suknjama i sa šeširima ukrašenim perjem, muškarci koji guraju svoje bicikle…, i danas na neki način predstavljaju socijalni dokument o načinu života toga vremena.

 

U filmu “Dolazak voza u stanicu“, autori su iskoristili sve mogućnosti objektiva, da bi postigli veliku dubinsku oštrinu, a sa stanovišta montaže, ovde su upotrebljeni svi planovi koji se i danas koriste u filmu.

Najpre se, u opštem planu, vidi cela stanica, a zatim se na horizontu pojavljuje crna tačka koja ubrzo postaje sve veća i veća, dok na kraju ne ispuni ceo ekran, jurnuvši pravo na gledaoce.

Snimak je bio toliko veran, da su ljudi, prilikom prvih projekcija, videvši da im voz ide u susret, počinjali da vrište i beže po sali, potpuno zaboravljajući da je reč samo o projekciji na platnu.

 

Film “Hranjenje bebe” prikazuje dobroćudnog oca Ougasta i njegovu suprugu, kako uživaju u posmatranju i hranjenju svoga deteta.

Scena je snimljena u srednje krupnom planu, pa gledaoci dobro mogu da uoče izraze njihovih lica.

 

“Poliveni polivač“ je prvi film za koji se, u scenariju, naziru primese umetničkog.

 

 

 

 

 

 

Braća Limijer dobili su veoma značajan status snimatelja, kada su zabeležili iskrcavanje iz broda učesnika Kongresa o fotografiji, a zatim taj snimak prikazali javnosti, u roku od samo 24 sata posle samog događaja.

Zapaženi uspeh podstakao je Limijere na obuku većeg broja snimatelja, koji su obilazili okolne države i donosili snimke sa svojih putovanja po inostranstvu, prvenstveno carskih ličnosti i ministara.

Tako su svojoj publici obezbedili učešće u sjaju njihovih života, na dotad nepoznati, direktni način.

 

Kamera je svakim danom privlačila sve veći broj ljubitelja pokretnih slika.

Prvi filmski sadržaji snimani su bez pomeranja kamere, pa je prednost bila data mizanscenu (rasporedu glumaca i objekata, scenskom aranžmanu, dekoraciji i podešavanju ugla kamere), sve do prvog panoramskog snimka, iz čamca u Veneciji, kada je pokretna kamera reprodukovala nepokretne objekte.

 

Celokupna Istorija filma predstavlja zamršeni lavirint otkrića, izuma i parcijalnih rešenja, kao i mnogobrojnih neuspeha.

Neka od otkrića bila su slučajna, druga su došla kao rezultat paralelnih istraživanja u nauci i tehnologiji, ali je vrlo malo rešenja nastalo u strogo namenskim istraživanjima, sa ciljem predstavljanja pokretne slike.

U prapočecima filma, svaki novi mehanizam ili otkriće, pokretali su novi talas pokušaja i eksperimenata.

U nekim slučajevima, reč je bilo o rekreativnoj nameri, a u drugim su ciljevi i namere bilo čisto naučne prirode.

 

Većina istraživača i začetnika filma, posmatrali su pokretnu sliku kao naučni instrument, koji će pomoći da se lakše shvate naučna istraživanja.

Iako se opus braće Limijer sastoji se od ukupno 1.422 filma, Luj Limijer je jednom prilikom izjavio: “Moje delo je uvek bilo orijentisano prema naučnim istraživanjima. Nikada se nisam identifikovao sa onim što se zove produkcija“.

 

Do nastanka filma, svi oblici umetnosti svrstavani su u šest grana.

Zbog svoje specifičnosti i kompleksnosti, film jednostavno nije mogao da potpadne ni u jednu od postojećih kategorija.

Naziv “sedma umetnost” prvi put je upotrebio Rićoto Kanudo, 1911. godine, nazivajući svoj manifest o filmu „Manifestom sedme umetnosti“.

 

Na našim prostorima, prvim filmskim zapisima dokumentovani su značajni objekti i događaji, među kojima su bili manastir Žiča i krunisanje Kralja Petra I Karađorđevića (1904). 

Za prvo umetničko filmsko ostvarenje proglašen je film pod nazivom "Život i delo besmrtnog Vožda Karađorđa", u režiji Čiča Ilije Stanojevića (1911).

 

 


Loading the player...
  • Nazad
Komentari
avatar
Delikates hvala yes

,,Da nje nije, nikada se ne bismo sreli u Bioskopu…,,  zSmajli3
  • 2016-07-21

Kategorije

Chat