» DREVNE MISTERIJE

DREVNE MISTERIJE

DREVNE MISTERIJE

 

“U trenutku smrti, duh doživljava isto što i oni koji su inicirani u Velike Misterije.”

(Plutarh)

 

U drevna vremena, filozofija, nauka, metafizika i religija nisu se tretirale kao odvojene discipline. Svaka od njih se smatrala sastavnim delom celine, koja je uvek uključivala povezanost sa Misterijama.

Ove etičke, filozofske i duhovne prakse sprovodile su se u tajnim školama ili bratstvima, a nazivale su se Misterije zato što su, pomoću strogih kodeksa i zaveta, bile zaštićene od širokog kruga neposvećenih.

Misterije su uvek zadirale u mnogo dublje sfere nego što je to bilo poznato masama.

Za narod su javne Misterije organizovane na najjednostavnijem nivou, kao neka vrsta festivala. Prikazivale su zemljoradničke poslove, Sunčev hod i kretanje Meseca, umiranje i ponovno rađanje biljaka…

Skriven od očiju javnosti, praktikovao se ezoterijski nivo Misterija, čiji je cilj bio da se pronikne u tajne Boga, Univerzuma, čovekovog postojanja i njegovog života posle fizičke smrti.

 

 

     

 

 

Na osnovu antičkih spisa, može se zaključiti da su gotovo svi veliki i poznati ljudi Starog veka (naučnici, filozofi, istoričari, umetnici, uspešni vladari i državnici…), čija se dela i danas sa nesmanjenim zanimanjem proučavaju kao nešto što je utemeljilo civilzaju i kulturu, bili upućenici u Misterije.

Još u VI veku p.n.e, veliki naučnik i mistik Pitagora, na svojim putovanjima po Bliskom Istoku, Aziji i nekim delovima Evrope, potpuno se uverio u to da su se u svim ondašnjim velikim ezoterijskim školama učile potpuno iste stvari.

U svim misterijskim hramovima, postojala su jednaka pravila.

Prvi, uvodni deo posvećenja, bile su Male misterije, koje su za novog kandidata predstavljale pročišćenje (katarzu).

Drugi nivo, Velike misterije, imao je za cilj da čoveka “učini savršenim”, nakon čega je postajao “mista”.

Završni, treći deo, predstavljao je Najviše posvećenje, posle kojeg je posvećenik dobijao titulu “epopteja”.

 

 

   

 

 

U svoje redove, misterijske škole primale su samo one žene i muškarce koji su bili intelektualno, duhovno i moralno dostojni toga da nastave njihovu “arkanu” (tajna učenja, sredstva, skrivene alegorije, simbolične figure, molitve, obrede…).

Svaki novi kandidat prethodno je podvrgavan ozbiljnim i teškim testovima, kako bi dokazao svoju vrednost i spremnost za prijem u drušvo. Ova iskušenja i zadaci nazivali su se inicijacijom.

Oni koji bi ih uspešno prošli, bili su primani kao braća i postepeno upućivani u tajna učenja.

Posvećenici u Misterije sistematski su uvođeni u razne oblasti znanja, koja su se sačuvala iz davnih doba, kod mnogih naroda svih rasa, sakupljana i dopunjavana još od vremena pre zabeležene istorije.

Ovo znanje se sa velikim poštovanjem prenosilo kroz generacije, u okviru malih ezoterijskih krugova, uvek uz zakletvu da će biti otkriveno isključivo onima koji su zaslužili da ga naslede i održavaju.

 

 

 

  

 

 

Arkane drevnih Misterija nikada nisu bili otkrivane profanom svetu, osim putem simbola, koji većini ljudi nisu puno značili.

Odbacujući ustanovljene jezike kao neadekvatne za izražavanje velikih ideja i mudrosti, Misterije su koristile simbolizam kao univerzalni jezik i način očuvanja svog transcendentalnog znanja.

Pomoću simbola, svete istine su u izvornom obliku štićene od neupućenih koji bi ih mogli proizvoljno tumačiti, iskriviti i zloupotrebiti, dok su poznavaocima simbolike uvek bile dostupne.

Za međusobnu komunikaciju, drevni mistici takođe su razvijali svete jezike (“ptičiji”, “anđeoski”, “zeleni”…), poznate jedino posvećencima, kojima su se služili samo u hramu (školi), jer su svetogrđem smatrali to da se o univerzalnim istinama govori na istom jeziku koji neukima služi za prepirke i psovke.

Uz ovakve jezike, izmišljeni su i tajni alfabetski znaci (hermetičko pismo) koji su neupućenima bili besmisleni, jer ih nisu razumeli.

 

 

 

 

U starim misterijskim školama, filozofija, nauka i religija bile su nerazdvojne i predstavljale su tek donekle različite, a kompatibilne puteve do istog cilja.

Savršenom mudrošću smatrano je samo ono što je bilo rezultat savršene usklađenosti duhovnog, misaonog i moralnog delovanja, čiji je cilj bio da se, pronicanjem u dubine prirode, istovremeno stiče uvid u sopstvenu dušu.

Za jedino istinsko znanje smatrano je dolaženje do istine putem unutrašnje spoznaje.

Do nje se dolazi samo traženjem unutar sebe samih, pa je svako “nalaženje” istine van čoveka ujedno predstavljalo i udaljavanje od stvarnog znanja.

Drevni mistici došli su do spoznaje da nijedna logička i racionalna misao nije u stanju da pojmi Boga i da ga nikoji jezik nije u stanju definisati i opisati.

Za njih je Bog predstavljao nešto sveprisutno i sveprožimajuće, bestelesno, neizrecivo, bezoblično i nevidljivo (što bi se danas reklo – energetsko, talasno ili vibraciono), nespoznatljivo sa naših pet čula, nemerljivo pojmovima ograničenog prostora i vremena.

 

 

 

 

 

Zato su na prilazima misterjiskih hramova stajale statue bogova koji nisu imale nikakve vrednosti i obeležja po sebi.

Bile su tu postavljene samo zato da naviknu ljudski um na duhovne atribute koje su predstavljali.

Unutra, u samom hramu, sve urezane slike, formalni likovi, simboli i ceremonijalni znaci, prestajali su da postoje, jer je um tada konačno trebalo da nauči da bude bez pomoći spolja, da bi se samo snagom svoje čistote uzdigao do nepomućene spoznaje i uspeo da “vidi bezimenost stotine imena”…

 

 

 

 

Posvećenici u Mistierije bili su fascinirani spoznajom da je svest ono što pokreće sve što postoji, a da su pojave i moći prirode samo manifestacije viseštruko moćnijeg ljudskog (odnosno, božanskog) duha.

Upoznajući samog sebe, drevni čovek je razumeo da on nije samo vreća kostiju i mesa, nego se sastoji od mnogo suptilnijih tela.

Spoznao je i to da priroda i svemir nisu zastrašujući spoljni fenomeni koji hoće da ga progutaju, već veliko živo biće koje je sa njim u fizičkom i metafizičkom jedinstvu.

Razumeo je da se Čovek – mikrokosmos, reflektuje u Univerzumu – makrosmosu, i obratno, da je sve “kako dole – tako gore, kako gore – tako dole”...

 

 

 

 

 

U antičko doba, bilo je poznato da se Velika piramida koristila kao “instrument” za duhovnu inicijaciju, lečenje i prosvetljenje odabranih.

Pre same inicijacije u piramidi, kandidati su prolazili dugačak put treninga, iskušenja i učenja o kosmičkim principima, univerzalnim zakonima, čovekovoj poziciji i svrsi u svemiru..., kako bi mogli da se izdignu iznad fizičke stvarnosti i percepcije koja se zasniva na čulima.

Na kraju mukotrpnog perioda metafizičkog učenja, meditacija i drugih priprema, inicirani bi stigli do svog poslednjeg testa i bili uvedeni u najviše istine.

U Kraljevoj odaji Velike piramide, odvijao se ritual “druge smrti”, tokom kojeg je inicijant (neofit) razapinjan na “sunčev krst” (koji čine tačke solsticijuma i ekvinocijuma), a zatim polagan u sarkofag i sahranjivan u veliki granitni kovčeg, gde je morao da ostane tri dana i tri noći. Ova komora je predstavljala kapiju između materijalnog sveta i transcendentne sfere prirode.

 

 

 

 

 

Položaj Kraljeve komore, kao i samog kovčega, bio je precizno izabran tako da se tu koncentriše energija piramide, koja se posebno pojačavala prilikom određenih Zemljinih konstelacija sa Suncem, Mesecom i drugim nebeskim telima.

Jaki torzioni talasi koji su tako nastajali, posebno su stimulativno delovali na promenu duhovnog stanja inicijanta i dovodili do buđenja njegove spiritualne svesti.

Duh posvećenika je tom prilikom trebalo da se oslobodi svog fizičkog tela i da otkrije da je čitav Univerzum živ, u večnom progresu i rastu, kao i sam Čovek, kome je telo dom iz kojeg može da izađe i gde može da se vrati i bez fizičke smrti.

Ako je inicijacija bila uspešna, neofit bi, pošto je trijumfovao nad strahom i doživeo individualno iskustvo Velike Misterije, ustajao kao ponovno rođeni, oslobođen svega nižeg u sebi, u trajnom jedinstvu sa Bogom unutar sebe i kao potpuni gospodar života – prosvetljeni.

Inicirani ljudi zbog toga su dobijali titulu “dvaput rođeni” – “dvija”, što je značilo da su, nakon prvog, nesvesnog rođenja (od majke), u svoje fizičko telo drugi put ušli svesno, pošto su prethodno svesno umrli.

Kao simbol novog rođenja (uskrsnuća), odnosno inicijacije u Misterije, često se koristila pčela, jer je njen tromesečni zimski boravak u košnici za mistike predstavljao dušu koja silazi u podzemni svet i sprema se za povratak.

 

 

 

 

 

 

U drevna vremena, Misterije su se smatrale najvećim blagom ljudskog roda, koje posvećenicima omogućava da steknu uvid u ogromne neiskorišćene moći čoveka, njegovog uma i duha.

Istinski upućeni pojedinci, koji su spoznali pravi potencijal ovih mudrosti, znali su da njihova moć, ako padne u ruke neupućenih ili zlih, može da bude i strahovito razorna, sa katastrofalnim posledicama.

Zbog toga je od drevnih mudrosti i znanja ostalo vrlo malo sačuvano, i to u obliku simbola i šifrovanog pisma.

Umesto ranije mudrosti, do koje se dolazilo unutrašnjom spoznajom, sada uglavnom imamo beskonačno more teorija koje se oslanjaju na individualna čulna opažanja malog uma, razdvojenog od svog višeg, duhovnog dela…

 

 

 

 

Misterije su, posle više hiljada godina delovanja, zvanično zabranjene u IV veku, od strane rimskog cara Teodosija (Velikog), sa namerom da se hrišćanstvo nametne kao jedina religija, koja će držati pod kontrolom narod u Imperiji.

Jedan od najvećih misterijskih hramova, Serapeum u Aleksandriji, sa pripojenom Velikom bibliotekom u kojoj su se čuvala sva drevna znanja, tada je, u krvavim obračunima, sravnjen sa zemljom, nakon što se ondašnji aleksandrijski patrijarh u svojoj poslanici Rimu požalio: “Dok god ovo znanje postoji, ljudi neće poverovati u Bibliju”.

Tada je na lomačama širom Aleksandrije spaljen ogroman broj neprocenljivo vrednih knjiga i spisa, a ono što je spaseno, tokom narednih vekova je u više navrata uništavano ili posakrivano u rimskim katakombama.

O izvornim Misterijama, u današnjem je svetu ostalo vrlo malo tragova na standardnim jezicima, a i to malo se može naći samo negde “između redova” napisanih od strane antičkih posvećenika.

 

Pre 15 vekova, drevne Misterije su prestale da postoje kao institucija.

Razna tajna društva, koja bi sebe želela da vide kao njihove nastavljače, aktivnija su i uticajnija nego ikad…

 

 

 


  • Nazad
Komentari
avatar
Mislim da je poslednja rečenica veoma tačna. 
Razna tajna drušva na visokim nivoima danas ,,vedre i oblače,, po
celom svetu verovao neko u to ili ne.
  • 2016-10-11

Kategorije

Chat