» Alhemija

Alhemija

Alhemija

 

Savremena naučna istraživanja zauzela su današnji kurs tek pre 400 godina, pa se period koji im je prethodio često doživljava kao vreme kada su se razni okultisti bavili alhemijom i sličnim nepouzdanim disciplinama.

Alhemija je počela da se razvija kao veština pretvaranja metala u zlato i otkrivanja leka za besmrtnost. Uprkos tome što nijedan od ova dva cilja alhemije, na fizičkom nivou, nije urodio plodom, njena je uloga u istoriji nauke izuzetno važna.

Tokom Srednjeg veka, alhemija je postala vrlo raspostranjena u celoj Evropi. Saznanja do kojih su alhemičari usput dolazili u svojim istraživanjima, bila su vrlo dragocena, jer su omogućila razvoj prvih savremenih nauka.

 

Alhemičari su verovali u transmutaciju, kao mogućnost pretvaranja neplemenitih metala, najčešće olova, u zlato.

Kako bi postigli ovaj cilj, oni su mešali razne preparate i neprestano eksperimentisali, uzalud tražeći recept.

Nije utvrđeno da je bilo koji od ovakvih pokušaja ikada doveo do transmutacije, ali su svi oni omogućili alhemičarima da puno toga nauče o hemiji i materijalima.

Kao kolateralna korist, u alhemijskim laboratorijama su otkriveni dotad nepoznati elementi i jedinjenja.

Jedno od najvećih otkrića, u prvoj polovini XIV veka, bio je alkohol, kojem su alhemičari dali naziv “voda života” (Aqua Vitae).

 

“Eliksir života” (Elixir Vitae) je supstanca koja, po zamisli alhemičara, može beskrajno da produži ljudski život.

Uglavnom se smatralo da bi ovaj eliksir trebalo da bude u tečnom stanju, ali je bilo i alhemičara koji su verovali da ga ima među mineralima, odnosno kamenjem, pa su eliskir nazivali i “kamen mudrosti”.

Najuporniji alhemičari verovali su da se eliksir može proizvesti kombinovanjem znanja iz astrologije, teologije i magije, uz pomoć raznovrsnih hemijskih ogleda.

Zabeleženo je da je, oko 1350. godine, izvesni Jovan od Rupescisa spravljao iste eliksire za očuvanje zdravlja i za pretvaranje metala u zlato.

Upućeniji i iskusniji alhemičari, shvatili su da je stvaranje eliksira života nemoguć zadatak. Oni su pravili razne, jednostavnije eliksire, koji nisu služili protiv smrti, već samo za otklanjanje konkretnih bolesti.

Vremenom se umnožavao broj eliksira, što je otvorilo put proizvodnji “pravih” lekova.

 

Smatra se da je alhemija nastala pre 2800 godina u Kini, kao potraga za besmrtnošću, koju su započeli prvi, primitivni medicinari.

Kineski taoisti su, meditacijom, dijetama i vežbama disanja, razvili sistem tehnika za koje su verovali da mogu ostvariti besmrtnost, putem unutrašnje alhemije.

Alhemijska veština stigla je sa Istoka u srednjovekovnu Evropu preko Arapa, koji su u to doba vladali južnom Španijom, Afrikom i Bliskim istokom. Sam naziv veštine, arapskog je porekla.

Uprkos ubrzanom širenje i razvoju alhemije, u nekim zemljama su vladari, crkvene vlasti i inkvizicija surovo progonili alhemičare, optužujući ih da se bave magijom. Mnogi od njih su spaljeni na lomači, kao osuđenici za veštičarenje.

Međutim, u većini evropskih zemalja, alhemiju su finansirali bogati plemići. Na svakom dvoru, postojala je laboratorija u kojoj su alhemičari spravljali preparate i pokušavali da svoga gospodara učine bogatim, tako što će od drugih metala proizvesti zlato.

Neki alhemičari bili su obični prevaranti. Drugi su bili samo avanturisti i zanesenjaci koji su, u želji za lakom zaradom, svoje lažne recepte nosili od dvora do dvora.

Ali, mnogi alhemičari su bili izuzetno dobro obrazovani, poznavaoci celokupnog tadašnjeg znanja, koji su se odlično razumeli u metalurgiju, medicinu, astronomiju i filozofiju. Ove nauke su izučavali na nekom od slobodnih univerziteta, u Pragu, Bazelu, Beču, Vitenbergu, Lajpcigu ili Parizu.

 

 

 

 

Najpoznatiji alhemičar svih vremena bio je Paracelzus (1493-1541), neobični istraživač koji je u svoje doba stekao ogromnu slavu u mnogim zemljama. On se oštro protivio upotrebi dotad uobičajenih lekova nejasnog dejstva, kao i tadašnjem lečenju bajanjem i magijom.

Paracelzus je uspostavio novi, moderan pristup medicini. Sprovodio je prve terapije pomoću lekova dobijenih hemijskim putem.

Tako je počela primena hemije u medicini i nastala moderna apotekarska nauka, farmacija.

Uz mnoge protivnike, njegov rad je imao i veliki broj sledbenika. Pored toga što je bio mistik, kao i svaki alhemičar, Paracelsus je iza sebe ostavio veći broj radova, traktata i kanona, koji su kasnije poslužili da za utemeljenje moderne hemija, farmacije, medicine, geologije i metalurgije.

Posle Paracelzusa, alhemija se podelila na dve škole: modernu (paracelzusku) i zastarelu (anti-paracelsusku).

Prva je dovela do moderne hemije, dok je drugi oblik počeo sve dublje da zalazi u misticizam i okultizam.

 

Alhemičari druge škole, sve su ređe izvodili hemijske eksperimente i sve više okretali proučavanju tajnih rukopisa i magije.

Godine 1598, Salomon Trismosin objavio je knjigu “Sjaj Sunca” (Splendor Solis), u kojoj je tvrdio da je recept za eliksir života otkriven još u Starom veku i da se nalazi u kabalističkim spisima i magičnim knjigama na staroegipatskom jeziku.

U ovu tvrdnju počeli su da veruju mnogi alhemičari druge škole, a brojni su mistici i dan-danas posvećeni tumačenju drevnih egipatskih simbola, u nadi da će otkriti eliksir besmrtnosti ili pretvoriti metal u zlato.

 


Loading the player...
  • Nazad
Komentari

Kategorije

Chat